ben hiç yasemin çiçeği koklamamıştım
kanatlarımı senin yanına yuva yapana kadar
kahkahalar bile dudaklarımı yormamıştı
seninle tebessümler atana kadar
kepeleğin kanatları önce açıldı bedenine
ve güneşin kızgınlığına rağmen korudu seni
dalmıştı gözlerim bir rüyaya o an
gerçekleri yaşıyordum hayallerimde
ve damlacıklar birikiyordu ayaklarımın ucunda
geceye yorgan yapan bulutlar duygulandı
ağladılar damlacıkları sel yapana kadar
ve sen hep yerindeydin her şeye rağmen
kepeleğin kanatları yoruldu, acıdı
işte rüyaların gerçek olduğu zamanda
yanında buldum kendimi, korundum
bu hikaye ne evvel zaman içinde idi
ne de kalbur zaman içinde
rüyaların gerçek olduğu yerde
ben seni kokladım içime çekerek…
Özkan Ege / “Şişedeki Hayatlar”
|