ben hiç yasemin çiçeği koklamamıştım

kanatlarımı senin yanına yuva yapana kadar

kahkahalar bile dudaklarımı yormamıştı

seninle tebessümler atana kadar

kepeleğin kanatları önce açıldı bedenine

ve güneşin kızgınlığına rağmen korudu seni

dalmıştı gözlerim bir rüyaya o an

gerçekleri yaşıyordum hayallerimde

ve damlacıklar birikiyordu ayaklarımın ucunda

geceye yorgan yapan bulutlar duygulandı

ağladılar damlacıkları sel yapana kadar

ve sen hep yerindeydin her şeye rağmen

kepeleğin kanatları yoruldu, acıdı

işte rüyaların gerçek olduğu zamanda

yanında buldum kendimi, korundum

bu hikaye ne evvel zaman içinde idi

ne de kalbur zaman içinde

rüyaların gerçek olduğu yerde

ben seni kokladım içime çekerek…

Özkan Ege / “Şişedeki Hayatlar”