Küçüktüm daha. Keşfedilmemiştim o kayıp şehirde… bir çıplak adamdım kundakta daha. Gülücüklerin yerini ağlamalar alırdı kimi zaman. Kimi zamanda anlamsız haykırışlar… Bir rüzgar gibi oradan oraya savururdu beni hayat. Neredeyim kimleyim bilemezdim. Paranoyak bir kişide değildim hani. 

Beklide girdaplı okyanuslarda boğuştuktan sonra yoruldum, ellerini açan ilk limana sarıldım. Aşk deniliyor bu zamanda da buna. Aşkın tanımını hiç yapamadım  da ben. Aşk nedir ki. Ben yaşantılarımda aşk yaşamadım ki! Gözlemlediğim çoğu zaman aşkları. Benimde var buna benzer bir çok hikayem. Onun için buradayım ya ve onun içindir ki okuyorsunuz ya.Sağlam bir sandalla başladım, kırık bir sandalla boğuştum okyanuslarda, bazen yama yaptım sandalı bazen de cesaret edemedim okyanuslara... O sandal benim kalbimdi... ve okyanuslar hep yaşantılarım oldu, tek pişman olmadığım aşklarım... Aşk! aşk... inanamadığım ama çok kullandığım 3 hece...

Aşk acaba gecenin geç saatlerinde bir deniz kenarında dolunaya bakmak. Çorapları çıkartıp sevgilinle ayaklarını soğuk suya sokmak gibi bir şey midir?. ya da... aşk; uzanamadığı bir ağaç dalındaki elmayı isteyen sevgiline sende uzanamadığından onu verememek... Üzülmek… ertesi gün sırf mutlu olsun diye ona bir buket çiçek yerine bir kucak dolusu elma hediye etmek midir… benimki aşk olamaz demiştim işte. Trajı komik bir aşk hikayesi…

Kurgulardan çok gerçek burada yazılanlar… Belki de üzüntülerden çok tebessüme, birazda olsun romantizmi farklı açılardan görmeye ihtiyacımız olamaz mı? Sıradan yaşanmış aşklara inat bir isyan sanki bu yaşantılar. Hep daha öncesinden kaçmak istercesine hep farklıyı yaşamak için sanki bu yaşantılar.

Özkan Ege / “Deni-yorum”