Bugün kollarım koparılmış halde uyandım. Koparılmak niye? İşte böyle bir şeydi yaşam; bir zamanlar o eller üzerinde hayaller kurarken şimdilerinde sadece olmasını hayal etmektedir. Benim şimdilerde sayfaları çevirecek parmaklarım bile yok, fakat içini doldurabileceğim yepyeni bir kitabım var. Yeni bir kitap açtım hayat sana, merhaba...

Aslında geride bıraktıklarım için çokta üzülmüyorum, dostlarım, arkadaşlarım artık ne ifade ediyorum onlara, yada ne ifade ettiriyorlarsa da… Bıraktım hepsini geride.

Bunu nasıl bir şeydir biliyor musunuz?

Bir tren vardır binersin yaşamındakilerle, ailenle başladığın yolculuk arkadaşlarınla devam eder. Amaçsıza yelken açma tutkusu diyorum ya yazılarımda... İşte bu onun kara versiyonu.

Ve herkes senin kadar heyecanlı olamıyor, yorulanlar mı dersin yoksa kendine uygun bir istasyon bulanlar mı…

Sen pes etmeyeceksindir hiçbir istasyonla ilişkin dahi olmayacak hiçbir şey yıldırmayacaktır seni!

Bıraktım işte bende o istasyonlarda çok kişi, onlarda bunu istediler ya neyse..

Üzülmüyorum geri de kaç yolcu daha vardır diye… Üzülmüyorum geride kalanlara ulan! Kanatlarım koparılırken hanginiz kanat oldunuz? Hepiniz kanatlarımızda üşümezsin, gel uçalım demediniz mi? Hanginiz kanadınızı paylaşmak istediniz?

İşte bunca soruları geride bırakmak; bir vagonun içinde ovaları, dereleri, dağları geçmek. 

Bir çoğunuzun kalpleri kırılırken benim çok defa kanatlarım kırılıyordu biliyormuydunuz.?… Anca kendinizi düşündünüz, bencildiniz ve bunu hala kabül edemiyorsunuz. Ama ben suçlamıyorumda sizi, sadece bir adım öne geçiyorum sizin tarifinizle! Uzaklaşıyorsun demenizden belli ki benim tarifimle siz geride kalıyorsunuz. Geri bırakıldıysanız üzülmeyin sizde, "gülümseyin".

Bu terk edilişleri asla acımasızlık olarak nitelendirmeyin. Tüm bunlar geleceğe ulaşmak isteyen ve istemeyenlerin ayrılması…

Özkan Ege / “Sevgili Günlük”